HEER HERINNER U DE NAAM VAN
NETTY JANSEN-COENEN,
95 jaar
U was een van die mensen die nooit de krant of het journaal halen, maar die wel het cement vormen waardoor een samenleving samenhang vertoont.
U stamde uit een sterk geslacht. Uw ouders werden, net als u, bijna een eeuw oud.
Hecht was uw familie en is zij via u gebleven. We beleven alle grote momenten in onze familiegeschiedenis intens met elkaar. Zoals de overlijdens van Spohie en Annemie, uw beide dochters - het tegennatuurlijkste wat een moeder kan overkomen. Ook zij waren moeder en oma, en worden schrijnend gemist....
Opa ontviel u, na bijna 65 jaar verbondenheid in liefde en trouw. Toen braken de stille jaren aan, waarin u nog wel genoot van uw nakomelingen.
Wij zegenen uw Moederhart. Moge dat voor ons blijven kloppen, juist in het eeuwig jonge Licht. Denkt u, herenigd met Opa en met uw dochters, aan ons?
 
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
WIM HAMERS,
93 jaar
Jouw waarmerk: je trouw. Je vasthoudendheid. Grootgegroeid op de boerderij van je vader werd je voor het leven een buitenmens. Als hovenier heb je in verscheidenene contexten je emplooi gevonden. Van bomen wist je veel zo niet alles.
Trouw was je aan je verbond met Lies. De leegte na haar overlijden (zes jaar geleden) had je graag gevuld gezien. De jaren in La Valence betekenden een verbetering: daar was je, dagelijks tussen de mensen, dankzij je opgewekte uitstraling een soepel opgenomen gast.
Even noest was je in je geloof. In onze St. Jozefkerk ontbrak je nooit. Gelukkig heeft men in La Valence ervoor gezorgd dat je, gezalfd met het heil, kon heengaan.
Denk je in het Licht aan ons allen, en heel in ‘t bijzonder aan Paula, mantelzorger en thesaurier?
 
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
TRUUS WILLEMS, 79 jaar
Elisabeth Büchsel (‘Tante Büchsel’, zoals ze een freikörperlich zelfportret in haar levensherfst titelde) stak en steekt met kop en schouders uit boven alle beeldende kunstenaars die op het Oostzee-eiland Hiddensee gewerkt hebben. Ooit schilderde zij een hoogblond meisje van een jaar of tien, staand voor het rurale huis van haar ouders, omringd door licht en lover. De zon is om haar heen maar minstens zo present in haar onbevangen, blauwe blik. Het schilderij heet ‘Truding’. Zonder daarvan op de hoogte te zijn herkende Truus in dit kind zichzelf. Ze had het bij het rechte eind.Truding wordt nooit ouder en Truus heeft, dankzij de zon in haar ziel, het kind in zich bewaard tot aan haar jongste uur.
Daardoor had jouw laatste gang, Truus, op 10 october, een zekere lichtheid. Lach & weemoed reikten elkaar de hand in allen die het laatste deel van jouw levensreis mee voltrokken: Elwin (die eindelijk ‘For Truus only’ zeer sereen kon vertolken); Bob (wiens escorteren van Omi voor haar de poort naar het eeuwig jonge Licht ontsloot); Denise (die op mild-kruidige wijze de gedachtenis aan jou in woorden vatte); Ab (die jou bij de voorste bank opwachtte als de gids naar het onbekende, die hij in jullie vacanties avontuurlijk heeft belichaamd). En, last but first, Marijke en Robert, die zovele jaren hart en hand naar jou openden, tot aan jouw jongste uur.
Truus: jij bent het leven binnengegaan.
De zon in jouw ziel zal ook in onze ziel door nevels breken.
 
 
BIJ DE BRON
Ja, dat was een terugkeer naar je land van herkomst, Simone van den Pol-Lahaije, toen Stan en jij
op zondag 18 augustus jullie FÉLICE haar entrée lieten maken in de kerk waar Simone zelf is gedoopt, waar ze ooit Maria speelde in het kerstspel, waar ze haar 1e
H. Communie en haar Vormsel heeft ontvangen en vanwaaruit we destijds Opa Math naar zijn laatste rust hebben gebracht....Een plek vol liefderijke herinnering. En nu ook van toekomst, want die belichaam jij, Félice. Je had er echt zin in en keek ons opgewekt in de ogen toen we jou als verwelkoming in kerk en leven het teken van het kruis op je voorhoofd gaven. We hopen jou groot te brengen als een mensenkind dat opkomt voor de mensen op haar levensweg, dat doet wat haar naam belooft: het geluk van anderen bevorderen. Stan & Simone en je beide meters Michelle en Monique hielden jou daartoe de hand boven het hoofd.
Aan het eind van je doopviering droegen we jou en je doopkaars tot aan Maria’s voet. Daar ontving jij de Theresia-medaille, want zij is nu ook jouw patrones.
Proficiat, Félice, met dit zinrijke begin in de schoot van zo’n verbonden familie!

BIJ DE BRON
Wat een feest, JULIE KRUIJNTJENS,
Keilruwe 4, toen papa Dennis en mama Maria jou op zondag 8 september om 12.00 uur onze
Theresia binnenbrachten om jou na spannende maanden te laten inlijven bij de kinderen van het Licht. Het was een genot om te zien hoe jij genoot van de woorden en gebaren die jouw inwijding tot kind van God taal en teken gaven. Tijdens het evangelie belichaamde jij het woord van Jezus als Hij zegt dat we pas met de onbevangen blik van een kind het Rijk van God kunnen zien. Bij de daarop volgende handoplegging voelden we (papa en mama en je peetouders) heel bijzonder onze verantwoordelijkheid om bij te dragen aan jouw vorming tot een mensenkind met een toegestoken hand, een mensenkind van het Nieuwe Begin.
Terwijl de klok beierde na het eigenlijke doopsel liepen we met jouw levenslicht in onze handen naar Maria om haar te vragen of Zij een glimlach van God over jouw weg wil laten stralen.
Proficiat, Julie, met het warme nest waarin jij groot mag groeien!
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
HARIE WIJNANDS, 92 jaar
Een man van harmonie. Een man die evenwicht schept in zijn (ruime) levenskring. Zulke mensen vormen het fundament van onze samenleving.
U kon met recht en met reden zeggen: ‘Onze St. Theresiakerk’. U hebt haar zien bouwen; en u zag de stad uitdijen onder uw ogen - de ogen van een landman, vertrouwd met de aarde en haar geheim van groei en bloei. Als eigenaar en leider van een gemengd bedrijf wist u met hoofd en hart dat wij zeer afhankelijke en door en door kwetsbare wezens zijn. Maar uw élan was enorm. Vanaf 1966, toen u het ouderlijk huis samen met Ma weer introk, trad u de toekomst tegemoet als een man met vue. U schrok niet terug voor vernieuwing en verbouwing.
De harmonie binnen uw familiestam (u was een heuse stamvader) ging u boven alles en schiep de basisvoorwaarden voor uw dienst aan de gemeenschap (b.v. binnen het bestuur van de Groenen).
‘Meer heeft een mens toch niet nodig’, concludeerde u als de stam reünieerde.
Vanuit dat levensbeginsel mag u Mai nu hervinden in de harmonie der sferen. Denkt u daar aan ons en heel speciaal aan Roger, dankzij wie de stadsboerderij aan de Tongerseweg het ouderlijk huis is gebleven?
Tot later.
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
BÈR LOONTJENS, 89 jaar
De eremedaille in goud, verbonden aan de orde van Oranje-Nassau, kreeg u vanwege uw veertigjarig jubileum bij de KNP (laatstelijk als chef de bureau op de loonadministratie), maar zeker ook vanwege uw opbouwende inzet voor het verenigingsleven in ‘uw’ Mestreech, de stad waarover u nooit uitverteld en uitgezongen raakte. Het was uw eigenste Tonny die u op uw beider trouwdag tot actief lid van het Maastrichts Mannenkoor maakte. Zó doordesemde de liefde van uw leven uw grote hobby, en zo kunnen we allemaal begrijpen dat het nog vrij recente uiteenvallen van het Mannenkoor u heel bijzonder aan uw prij ging....
Tijdens een concertreis van het koor naar het prachtige Praag ontstond een levenslange vriendschap met een Praags gezin. Praag veroverde de tweede plaats in uw muzisch gevoelig hart.
De ouderdom bracht vermindering. Maar u behield de vrede van uw hart.
U kon genieten van wat nog ging.
Op uw 89e verjaardag volgden Tonny en u naar gewoonte de H. Mis op de tv. Net toen het Gloria werd ingezet raakte u onwel. U hebt het in de hemel voltooid, want wij vertrouwen dat u nu uw stem paart aan de zang in de hemelse liturgie.
Denkt u, in de harmonie der sferen aan ons en heel in ‘t bijzonder aan Tonny?
Tot later.
 
BIJ DE BRON
Aan jouw stembanden mankeert niets,
SVEN DUIJKERS, Frankenstraat 79. Dit en het feit dat je dentuur zich baan begint te breken verleenden aan het kruisje op je voorhoofd, het evangelie waarin Jezus kinderen zegent, en de zalving die jou bedoelde te stempelen tot een mens met een soepele geest, een vocalistiek die zich vooral onderscheidde door een hoog aantal decibels. Maar tijdens je doopsel zelf (toen de klok van onze St. Theresia volop beierde) en gedurende de daarop volgende zalving met chrisma keek je uiterst opmerkzaam. Nadat jij in de handen van je peetoom het Licht van Christus had ontvangen, gaven we dat licht des levens aan elkaar door en zetten we koers naar Maria. Jouw licht flonkerde in onze ogen. Aan Maria’s voet ontvingen je ouders met jou op de arm de ouderzegen. Zij willen jou opvoeden tot kind van het Licht.
Daarbij staan ze er niet alleen voor. Proficiat, Sven, met dit begin!
 
BIJ DE BRON
Die hoofdtooi stond je hartveroverend,
CHLOË HESSELS, Florijnruwe 62 H, toen je op
zondag 28 juli onze St. Theresiakerk werd binnengebracht. Op papa’s verjaardag werd jij door het doopsel een kind van het Licht. Trots hield de jarige jou op de arm. Jij vertoonde, als altijd, een stralend humeur. Tijdens het evangelie liet jij aan allen zien waarom Jezus ons, volwassenen, waarschuwt dat we het Rijk van God alleen zullen ervaren als we de ogen behouden van een onbevangen kind. Je hield je heel goed toen, onder klokgelui, het water van Gods mensenliefde over jouw bolletje vloeide; en zelden zag ik een baby met zoveel smaak proeven van het zout. Moge jij altijd iemand blijven die smaak heeft en smaak geeft aan het leven.
Proficiat, Chloë, met dit begin!
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
GERDA SAAT-HELLWIG, 81 jaar

Warm was het, vrijdag de 19e juli, toen we je leven gingen vieren; nog warmer werd het (maar dan in overdrachtelijke zin) door de intermenselijke verbondenheid die jou tijdens de viering omringde.
We stonden stil bij de vele en velerlei gaven van hoofd en hart die jouw wezen waarmerkten en die je hebt kunnen ontvouwen: je talenknobbel, je bèta-aanleg, waardoor dr. Coenegracht met jou zijn isotopen-laboratorium kon opzetten; je kunstzinnigheid, vormkrijgend in je vele bor-duursels; je creativiteit, ieder jaar rondom het carnavalsgebeuren; je sportiviteit op het stuk van wandelen en klimmen in de bergen; en, last but not least, je talent om lief te hebben: je dacht en voelde inclusief.
Aan de hand van Slevrouw nader je tot Degene die jou tot leven heeft geroepen en wiens roep jij met een veelomvattend ‘ja’ hebt beantwoord. Denk jij, in het licht van zijn glimlach, aan ons allen en aan jouw
eigenste Jacques in het bijzonder? Tot later.
 
BIJ DE BRON
Daar kwam je, JADE TRIENEKENS,
Kaatsruwe 5, op zondag 26 mei 12.15 uur naar onze St. Jozefkerk; en je smetteloos witte jurk annex hoofdtooi betuigden stralend waarom: je zou door het doopsel worden opgenomen onder de kinderen van het Licht.
Allereerst ontving je, als signaal van welkom, het teken van het kruis op je onbewolkte voorhoofd. Onder al die verschillende duimen bleef je volkomen in vrede. Zo ook tijdens het evangelie dat je op mijn arm met geloken ogen aanhoorde. ‘Zien soms even’ dat bleef jouw devies tijdens alle woorden en tekenen die je doopviering tot een betekening van het Leven maakten: de eerste zalving + handoplegging (bescherming en mobilisering tegen alle kwaad), het gezegende water dat als dauw van Gods genade over je bolletje liep; de zalving met chrisma en de zegening van je zintuigen; het ontsteken van je doopkaars aan de Paaskaars: het licht van jouw leven dat als een lopend vuurtje van hand tot hand ging; en, tot slot, het moment aan Maria’s voet waarnaartoe je peetoom Daniël jouw levenslicht met vaste hand droeg, en waar je peettante Esther met al even vaste hand jou de St. Jozefmedaille opspeldde. Proficiat, Jade, met dit zinrijke begin, en met de familiale warmte die je omgeeft!
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
TONIE LOGJES, 79 jaar
Wie zal een mens ooit ten diepste peilen?
Je was iemand van contrasten: enerzijds voelde je je thuis bij jezelf en sloeg je je zeer zelfstandig door het leven. Als boekhoudster betoonde je je een perfectioniste, was je een legende bij de belastingdienst. Eveneens tot in de puntjes gesoigneerd trad je de buitenwereld tegemoet.
Anderzijds had je ook graag mensen om je heen: genoot je van familiebezoek, kon je eindeloos klasjeneren. Maar je liet niets van je wezen zien. Emoties hield je af.
Behalve in de laatste fase van je leven: toen ziekte en ouderdom je steeds meer in hun greep kregen. Je behield wèl je eigenzinnigheid, maar de muur rond je hart werd geslecht. Je was lief en toegankelijker dan ooit. Je liet
je dankbaarheid ten aanzien van je broer, zus, neven en nichten duidelijk blijken. Maar de precisie bleef. Wie voor jou kemissies deed, kreeg exact de prijzen en de merken van de artikelen mee!  De boekhoudster verloochende zich nooit.
De weg naar je einder viel zwaar, maar het einde zelf behelsde vrede, rust. Geniet daarvan. Jouw markante persoonlijkheid blijft geëtst op de gevoelige plaat van ons hart.

HEER HERINNER U DE NAAM VAN
HUB BERKERS, 90 jaar

Godzijdank konden we de H. Mis van jouw afscheid vieren in onze intieme St. Jozefkerk, die juist mede dankzij jouw daadkrachtige, altijd door technisch vernuft gevoede hulp een echt religieuze ruimte kon worden - een plek waar het altijd onrustige hart van een mens rust kan ontmoeten, waar de zoekende ziel zin mag vinden....
We zijn wat keren naar jouw geboorteplaats en mijn oude stek Tegelen heen en weer gereden om met Harie Trienes z.g. te overleggen over de reliëfs over St. Jozef, het kruisbeeld op het altaar en het Mariabeeld achter in de kerk! En dan het altaar zelf, het fundament van het tabernakel, de ambo, het Maria-altaar....alles onder jouw supervisie vervaardigd door Boy Pieters z.g. En de banken, door jou perfect geplaatst.... Je was in de volste zin van dat woord, kerkmeester over het kerkgebouw. En daarbij een mens uit één stuk, een harde werker, die bij de ENCI behoorlijk opklom maar juist als vakmondsman en OR-lid de voeling met de werkvloer nooit verloor. En als man, vader, opa en vriend het leven op z’n tijd uitbundig wist te vieren. Dankzij je karakteristieke donkere stem klinken je anecdotes in ons na tot op de huidige dag; en wekken zij nog altijd een lach.... Hub: groet Trees van ons. Tot in het Licht dat alles verheldert.
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN Chrit Mullers.jpg
CHRIT MULLERS, 77 jaar

Twee eigenschappen waarmerken jouw karakter: je ijver en je trouw.
Wat je beloofde, legde je ten uitvoer. Dat had je moeder je hartgrondig ingeprent. Toen je op prille leeftijd misdienaar werd, kreeg je van haar in je oren geknoopt: ‘Maar dan minstens voor een jaar, hè!’
Het heeft gewerkt. Het zijn bijna zeventig jaren geworden. Je taak groeide: in de breedte (acolyth, lector, koster) maar evenzeer in de diepte. Aan je lezen en aan de voorbeden die je meestentijds zelf samenstelde, kon men horen dat je wist wat je las en wat je bad.
Van je onvermoeibare inzet getuigden je kerststal en de wijze waarop je in de Goede Week de kerk tot driemaal toe van gedaante veranderde. Zoals jij het mysterie van Gods menswording vorm gaf – dat blijft voor altijd gegrift op de gevoelige plaat van onze memorie.
En zo zullen bij velen jouw bisschoppelijke activiteiten rond vijf december een diepe impressie achterlaten, alsook het feit dat het optreden van deze goedheiligman aan de scouting ten goede kwam.
Je zat niet veel thuis. Je floot als scheidsrechter bij de door broeder Egidius opgerichte handbalclub ‘Kollefit’ en je hebt vele jaren met plezier gebiljart.
Trouw was je ook aan de gemeente Maastricht waar je je veertig dienstjaren noest hebt volbracht. En trouw betoonde je aan je ouders die je tot aan hun laatste ademtocht hebt verzorgd.
Je leefde alleen maar niet eenzaam. Dankzij je eigen inzet, die je met velen in contact bracht; en door je positie als oom en oudoom binnen de familie: noonk  Chrit hoorde erbij, zeker bij feesten en jubilea.
Toen je de grens tussen tijd en eeuwigheid overschreed, was er niemand bij. Maar je bent in goede handen gevallen. Gods adelaarsvleugels dragen jou tot in het eeuwig jonge Licht. De ijver voor Gods huis die jou bezielde, bereikt zijn bron.
Chrit, onze dank gaat dieper dan welk woord ook. Denk je, plechtig participerend in de hemelse liturgie, aan ons?
De herinnering aan jouw uitgesproken persoonlijkheid kruidt onze gevoelens van dank en gemis.
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
SJAREL FRANSSEN, 86 jaar

Het begon tragisch. Een moeder die het gezin niet aankon. De kinderen uit huis gepaatst. Jij kwam in Nederweert te land. De familie Eggen nam je echt op in hun familiekring: ze beschouwden en behandelden je als een van hen. Zo ontwikkelde zich bij jou het lieve, intrinsiek vriendelijke karakter dat jou je leven lang heeft gewaarmerkt. Door je verkering (en vervolgens huwelijk) met Anna Minses keerde je terug naar Maastricht, waar je
je ontplooide als een flexwerker avant la letttre: de mijn, het leger, wegenbouw, Intergarde - kortom, een man met een groot aanpassingsvermogen. Men kon op jou een beroep doen!
Over je relatie tot Mam z.g., tot ons als kinderen, klein en achterkleinkinderen kunnen we zeggen, alles in één zin samengevat:
Jij hield van ons, en wij hielden van jou.
‘Mooi was de tijd dat jij onder ons mocht zijn’.
Pap, Opa, Over-opa: bedankt! Tot later.