BIJ DE BRON
In onze St. Theresia, een mensenleven lang de kerk van Overoma Lia, hebben jullie elkaar destijds de rechterhand gereikt, Stephan & Marloes, en daarna was het voor jullie beiden heel bijzonder om jullie jongste telg, EVA CLAESSEN, op 22 december 2019 om 11.45 uur in de kerk te laten opnemen onder de kinderen van het Licht. Het was de vierde zondag van de Advent, de zondag na de kortste dag van het jaar, die evenwel warm werd verlicht door de vier kaarsen op de adventskrans èn het licht dat al intiem straalde in de kersverse stal waarin de kribbe wachtte op het Kerstkind. Een zinrijke dag om een mensenkind in te wijden voor de weg van en naar het Licht.
Je zag er feestelijk uit, Eva; je moest duidelijk even wennen aan alle indrukken die op je afkwamen, maar tijdens het evangelie waarin Jezus juist de kleine kinderen verwelkomt als de ware burgers van Gods koninkrijk, raakte je in een rust die je niet meer verliet. Van het eigenlijke doopsel verblikte  of verbloosde je niet. Het zout proefde je als iemand die smaak heeft en smaak geeft aan het leven, en het licht van je doopkaars (die peter Marcel aan de Paaskaars had ontstoken) fonkelde levenskrachtig in je ogen. We droegen dit licht tot bij Maria, waar meter Nicolien jou de Theresia-medaille opspeldde.
Moge de kleine Theresia jouw voorspreekster blijven op je weg door dit bestaan, en moge het licht van jouw persoon op die weg stralen zoals het dat deze donkere zondag deed!
Proficiat, Eva!
 
HEER, HERINNER U DE NAAM VAN:
MIA HERBEN-LINDEMAN,
90 jaar
Een leven waaraan de Muze zowel onder- als bovenklank
verleende; een leven waarboven al in je jonge jaren ‘s levens ernst klapwiekte, maar dat tot op het laatst gekruid werd met ontembare humor.
Je drie zonen, je schoondochters, en je drie kleinzonen hebben je op 20 december gevoelvol en met stijl naar je laatste rust begeleid. En Harie zag dat het goed was....
Je eigen Theresiakoor, juist diegenen temidden van wie jullie zo dikwijls andere mensen ‘auf Flügeln des Gesanges’ ten paradijze hebben gedragen, zong ontroerd jouw H. Mis van Requiem; Henriëtte verklankte in de aula van het crematorium het lied over Mestreech dat jij ooit op een bestaande melodie had gedicht, en zij deed dat met warm getimbreerde stem, toonvast en perfect van dictie.
Dat voegde iets onvervangbaars toe aan deze dag.
Je bent en blijft iemand aan wie we hartelijk terugdenken. Je humor, je intelligentie, je cultuur arceren jouw presentie in onze herinnering. Je zou in onze tijd tot veel meer studieuze ontplooiing zijn gekomen maar je hebt in jouw tijd en op jouw plek gewoekerd met de talenten die je had - waaronder het talent om lief te hebben de eerste plaats bekleedde.
En dat feit trekt een onuitwisbaar spoor door onze levens. Zing je, omringd door de harmonie der sferen waar je nu je plek vindt, in ons hart - zeker in dat van Harie? Adieu!
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
NETTY JANSEN-COENEN,
95 jaar
U was een van die mensen die nooit de krant of het journaal halen, maar die wel het cement vormen waardoor een samenleving samenhang vertoont.
U stamde uit een sterk geslacht. Uw ouders werden, net als u, bijna een eeuw oud.
Hecht was uw familie en is zij via u gebleven. We beleven alle grote momenten in onze familiegeschiedenis intens met elkaar. Zoals de overlijdens van Spohie en Annemie, uw beide dochters - het tegennatuurlijkste wat een moeder kan overkomen. Ook zij waren moeder en oma, en worden schrijnend gemist....
Opa ontviel u, na bijna 65 jaar verbondenheid in liefde en trouw. Toen braken de stille jaren aan, waarin u nog wel genoot van uw nakomelingen.
Wij zegenen uw Moederhart. Moge dat voor ons blijven kloppen, juist in het eeuwig jonge Licht. Denkt u, herenigd met Opa en met uw dochters, aan ons?
 
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
WIM HAMERS,
93 jaar
Jouw waarmerk: je trouw. Je vasthoudendheid. Grootgegroeid op de boerderij van je vader werd je voor het leven een buitenmens. Als hovenier heb je in verscheidenene contexten je emplooi gevonden. Van bomen wist je veel zo niet alles.
Trouw was je aan je verbond met Lies. De leegte na haar overlijden (zes jaar geleden) had je graag gevuld gezien. De jaren in La Valence betekenden een verbetering: daar was je, dagelijks tussen de mensen, dankzij je opgewekte uitstraling een soepel opgenomen gast.
Even noest was je in je geloof. In onze St. Jozefkerk ontbrak je nooit. Gelukkig heeft men in La Valence ervoor gezorgd dat je, gezalfd met het heil, kon heengaan.
Denk je in het Licht aan ons allen, en heel in ‘t bijzonder aan Paula, mantelzorger en thesaurier?
 
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
TRUUS WILLEMS, 79 jaar
Elisabeth Büchsel (‘Tante Büchsel’, zoals ze een freikörperlich zelfportret in haar levensherfst titelde) stak en steekt met kop en schouders uit boven alle beeldende kunstenaars die op het Oostzee-eiland Hiddensee gewerkt hebben. Ooit schilderde zij een hoogblond meisje van een jaar of tien, staand voor het rurale huis van haar ouders, omringd door licht en lover. De zon is om haar heen maar minstens zo present in haar onbevangen, blauwe blik. Het schilderij heet ‘Truding’. Zonder daarvan op de hoogte te zijn herkende Truus in dit kind zichzelf. Ze had het bij het rechte eind.Truding wordt nooit ouder en Truus heeft, dankzij de zon in haar ziel, het kind in zich bewaard tot aan haar jongste uur.
Daardoor had jouw laatste gang, Truus, op 10 october, een zekere lichtheid. Lach & weemoed reikten elkaar de hand in allen die het laatste deel van jouw levensreis mee voltrokken: Elwin (die eindelijk ‘For Truus only’ zeer sereen kon vertolken); Bob (wiens escorteren van Omi voor haar de poort naar het eeuwig jonge Licht ontsloot); Denise (die op mild-kruidige wijze de gedachtenis aan jou in woorden vatte); Ab (die jou bij de voorste bank opwachtte als de gids naar het onbekende, die hij in jullie vacanties avontuurlijk heeft belichaamd). En, last but first, Marijke en Robert, die zovele jaren hart en hand naar jou openden, tot aan jouw jongste uur.
Truus: jij bent het leven binnengegaan.
De zon in jouw ziel zal ook in onze ziel door nevels breken.
 
 
BIJ DE BRON
Ja, dat was een terugkeer naar je land van herkomst, Simone van den Pol-Lahaije, toen Stan en jij
op zondag 18 augustus jullie FÉLICE haar entrée lieten maken in de kerk waar Simone zelf is gedoopt, waar ze ooit Maria speelde in het kerstspel, waar ze haar 1e
H. Communie en haar Vormsel heeft ontvangen en vanwaaruit we destijds Opa Math naar zijn laatste rust hebben gebracht....Een plek vol liefderijke herinnering. En nu ook van toekomst, want die belichaam jij, Félice. Je had er echt zin in en keek ons opgewekt in de ogen toen we jou als verwelkoming in kerk en leven het teken van het kruis op je voorhoofd gaven. We hopen jou groot te brengen als een mensenkind dat opkomt voor de mensen op haar levensweg, dat doet wat haar naam belooft: het geluk van anderen bevorderen. Stan & Simone en je beide meters Michelle en Monique hielden jou daartoe de hand boven het hoofd.
Aan het eind van je doopviering droegen we jou en je doopkaars tot aan Maria’s voet. Daar ontving jij de Theresia-medaille, want zij is nu ook jouw patrones.
Proficiat, Félice, met dit zinrijke begin in de schoot van zo’n verbonden familie!

BIJ DE BRON
Wat een feest, JULIE KRUIJNTJENS,
Keilruwe 4, toen papa Dennis en mama Maria jou op zondag 8 september om 12.00 uur onze
Theresia binnenbrachten om jou na spannende maanden te laten inlijven bij de kinderen van het Licht. Het was een genot om te zien hoe jij genoot van de woorden en gebaren die jouw inwijding tot kind van God taal en teken gaven. Tijdens het evangelie belichaamde jij het woord van Jezus als Hij zegt dat we pas met de onbevangen blik van een kind het Rijk van God kunnen zien. Bij de daarop volgende handoplegging voelden we (papa en mama en je peetouders) heel bijzonder onze verantwoordelijkheid om bij te dragen aan jouw vorming tot een mensenkind met een toegestoken hand, een mensenkind van het Nieuwe Begin.
Terwijl de klok beierde na het eigenlijke doopsel liepen we met jouw levenslicht in onze handen naar Maria om haar te vragen of Zij een glimlach van God over jouw weg wil laten stralen.
Proficiat, Julie, met het warme nest waarin jij groot mag groeien!
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
HARIE WIJNANDS, 92 jaar
Een man van harmonie. Een man die evenwicht schept in zijn (ruime) levenskring. Zulke mensen vormen het fundament van onze samenleving.
U kon met recht en met reden zeggen: ‘Onze St. Theresiakerk’. U hebt haar zien bouwen; en u zag de stad uitdijen onder uw ogen - de ogen van een landman, vertrouwd met de aarde en haar geheim van groei en bloei. Als eigenaar en leider van een gemengd bedrijf wist u met hoofd en hart dat wij zeer afhankelijke en door en door kwetsbare wezens zijn. Maar uw élan was enorm. Vanaf 1966, toen u het ouderlijk huis samen met Ma weer introk, trad u de toekomst tegemoet als een man met vue. U schrok niet terug voor vernieuwing en verbouwing.
De harmonie binnen uw familiestam (u was een heuse stamvader) ging u boven alles en schiep de basisvoorwaarden voor uw dienst aan de gemeenschap (b.v. binnen het bestuur van de Groenen).
‘Meer heeft een mens toch niet nodig’, concludeerde u als de stam reünieerde.
Vanuit dat levensbeginsel mag u Mai nu hervinden in de harmonie der sferen. Denkt u daar aan ons en heel speciaal aan Roger, dankzij wie de stadsboerderij aan de Tongerseweg het ouderlijk huis is gebleven?
Tot later.
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
BÈR LOONTJENS, 89 jaar
De eremedaille in goud, verbonden aan de orde van Oranje-Nassau, kreeg u vanwege uw veertigjarig jubileum bij de KNP (laatstelijk als chef de bureau op de loonadministratie), maar zeker ook vanwege uw opbouwende inzet voor het verenigingsleven in ‘uw’ Mestreech, de stad waarover u nooit uitverteld en uitgezongen raakte. Het was uw eigenste Tonny die u op uw beider trouwdag tot actief lid van het Maastrichts Mannenkoor maakte. Zó doordesemde de liefde van uw leven uw grote hobby, en zo kunnen we allemaal begrijpen dat het nog vrij recente uiteenvallen van het Mannenkoor u heel bijzonder aan uw prij ging....
Tijdens een concertreis van het koor naar het prachtige Praag ontstond een levenslange vriendschap met een Praags gezin. Praag veroverde de tweede plaats in uw muzisch gevoelig hart.
De ouderdom bracht vermindering. Maar u behield de vrede van uw hart.
U kon genieten van wat nog ging.
Op uw 89e verjaardag volgden Tonny en u naar gewoonte de H. Mis op de tv. Net toen het Gloria werd ingezet raakte u onwel. U hebt het in de hemel voltooid, want wij vertrouwen dat u nu uw stem paart aan de zang in de hemelse liturgie.
Denkt u, in de harmonie der sferen aan ons en heel in ‘t bijzonder aan Tonny?
Tot later.
 
BIJ DE BRON
Aan jouw stembanden mankeert niets,
SVEN DUIJKERS, Frankenstraat 79. Dit en het feit dat je dentuur zich baan begint te breken verleenden aan het kruisje op je voorhoofd, het evangelie waarin Jezus kinderen zegent, en de zalving die jou bedoelde te stempelen tot een mens met een soepele geest, een vocalistiek die zich vooral onderscheidde door een hoog aantal decibels. Maar tijdens je doopsel zelf (toen de klok van onze St. Theresia volop beierde) en gedurende de daarop volgende zalving met chrisma keek je uiterst opmerkzaam. Nadat jij in de handen van je peetoom het Licht van Christus had ontvangen, gaven we dat licht des levens aan elkaar door en zetten we koers naar Maria. Jouw licht flonkerde in onze ogen. Aan Maria’s voet ontvingen je ouders met jou op de arm de ouderzegen. Zij willen jou opvoeden tot kind van het Licht.
Daarbij staan ze er niet alleen voor. Proficiat, Sven, met dit begin!
 
BIJ DE BRON
Die hoofdtooi stond je hartveroverend,
CHLOË HESSELS, Florijnruwe 62 H, toen je op
zondag 28 juli onze St. Theresiakerk werd binnengebracht. Op papa’s verjaardag werd jij door het doopsel een kind van het Licht. Trots hield de jarige jou op de arm. Jij vertoonde, als altijd, een stralend humeur. Tijdens het evangelie liet jij aan allen zien waarom Jezus ons, volwassenen, waarschuwt dat we het Rijk van God alleen zullen ervaren als we de ogen behouden van een onbevangen kind. Je hield je heel goed toen, onder klokgelui, het water van Gods mensenliefde over jouw bolletje vloeide; en zelden zag ik een baby met zoveel smaak proeven van het zout. Moge jij altijd iemand blijven die smaak heeft en smaak geeft aan het leven.
Proficiat, Chloë, met dit begin!
 
HEER HERINNER U DE NAAM VAN
GERDA SAAT-HELLWIG, 81 jaar

Warm was het, vrijdag de 19e juli, toen we je leven gingen vieren; nog warmer werd het (maar dan in overdrachtelijke zin) door de intermenselijke verbondenheid die jou tijdens de viering omringde.
We stonden stil bij de vele en velerlei gaven van hoofd en hart die jouw wezen waarmerkten en die je hebt kunnen ontvouwen: je talenknobbel, je bèta-aanleg, waardoor dr. Coenegracht met jou zijn isotopen-laboratorium kon opzetten; je kunstzinnigheid, vormkrijgend in je vele bor-duursels; je creativiteit, ieder jaar rondom het carnavalsgebeuren; je sportiviteit op het stuk van wandelen en klimmen in de bergen; en, last but not least, je talent om lief te hebben: je dacht en voelde inclusief.
Aan de hand van Slevrouw nader je tot Degene die jou tot leven heeft geroepen en wiens roep jij met een veelomvattend ‘ja’ hebt beantwoord. Denk jij, in het licht van zijn glimlach, aan ons allen en aan jouw
eigenste Jacques in het bijzonder? Tot later.